ندیدم و نشنیدم

جفا و جور تو عمری بدین امید کشیدم
                                            که بینم از تو وفایی گذشت عمر و ندیدم
سزای آن که تو را برگزیدم از همه عالم
                                                  ملامت همه عالم ببین چگونه شنیدم
اگر چه سست بود عهد نیکوان اما
                                              به سست عهدیت ای مه ندیدم و نشنیدم
دلم شکستی و عهد تو سنگدل نشکستم
                                             ز من بریدی و مهر از تو بی‌وفا نبریدم
زدی به تیغ جفایم فغان که نیست گناهی
                                       جز این که بار جفایت به دوش خویش کشیدم
تهی نگشت ز زهر غم تو ساغر عیشم
                                             از آن زمان که شراب محبت تو چشیدم
کنون ز ریزش ابر عطاش رشحه چه حاصل
                                          چنین که برق غمش سوخت کشتزار امیدم
ز جام عشق چو بیخود شدم چه جای شرابم
                                      ز مدح شاه چو سر خوش شدم چه جای نبیدم
ضیاء السلطنه خاتون روزگار که گوید
                                             سپهر بر درش از بهر سجده باز خمیدم

شيرين ترين آواز چيست؟

گفتمش شیرین ترین آواز چیست؟ چشم غمگینش به رویم خیره ماند قطره قطره اشکش از مژگان چکید لرزه افتادش به گیسوی بلند زیر لب غمناک خواند ناله زنجیرها بر دست من گفتمش:آن گه که از هم بگسلد خنده تلخی به لب آمدو گفت: آرزویی دلکش است اما دریغ بخت شورم ره بر این امید بست وان طلایی ز ورق خورشید را صخره های ساحل مغرب شکست من به خود لرزیدم از دردی که تلخ دردل من با دل او می گریست گفتمش:بنگر در این دریای کور چشم هر اختر چراغ ز ورقی است سر به سوی آسمان برداشت گفت: چشم هر اخترچراغ ز ورقی است لیکن این شب نیز دریایی است ژرف ای دریغا شب روان کز نیمه راه میکشد افسون شب در خوابشان گفتمش:افسون ماه میدهد از چشم بیداری نشان گفت:اما در شبی این گونه ی گنگ هیچ آوایی نمی آید به گوش گفتمش:اما دل من می تپد گوش کن اینک صدای پای اوست گفت:ای افسوس در این وام مرگ باز صید تازه ای را می برند این صدای پای اوست گریه ای افتاد در من بی امان در میان اشکها پرسیدمش : خوش ترین لبخند چیست ؟ شعله ای در چشم تاریکش شکفت جوش خون در گونه اش آتش فشاند گفت:لبخندی که عشق سربلند وقت مردن بر لب مردان نشاند من زجا بر خاستم بوسیدمش

سراب

عمری به سر دویدم در جست وجوی یار

جز دسترس به وصل وی ام آرزو نبود

دادم در این هوس دل دیوانه را به باد

این جست و جو نبود

هر سو شتافتم پی آن يار ناشناس

گاهی ز شوق خنده زدم گه گریستم

بی آنکه خود بدانم ازین گونه بی قرار

مشتاق کیستم

رویی شکست چون گل رویا و دیده گفت

این است آن پری که ز من می نهفت رو

خوش یافتم که خوش تر ازین چهره ای نتافت

در خواب آرزو

هر سو مرا کشید پی خویش دربه در

این خوشپسند دیده زیباپرست من

شد رهنمای این دل مشتاق بی قرار

بگرفت دست من

و آن آرزوی گم شده بی نام و بی نشان

در دورگاه دیده من جلوه می نمود

در وادی خیال مرا مست می دواند

وز خویش می ربود

از دور می فریفت دل تشنه مرا

چون بحر موج می زد و لرزان چو آب بود

وانگه که پیش رفتم با شور و التهاب

دیدم سراب بود

بیچاره من که از پس این جست و جو هنوز

می نالد از من این دل شیدا که یار کو ؟

کو آن که جاودانه مرا می دهد فریب ؟

بنما کجاست او